Ja po swojej stronie jeszcze trochę podłubię (autoinstalka wrzuciła mi WP po angielsku więc muszę się przesiąść na pl). RSS działa, FB zasysa wpisy.

Ufffff

Od dłuższego czasu nie wiedziałem jak się uporać z tym problemem. Trochę jednak człowiekowi żal przekreślać pracę, którą już popełnił. Jako, że od dłuższego czasu wykonuję sporo internetowego ruchu przesyłając „moje” strony za wielką wodę, stwierdziłem, że to idealny moment na porządki.

Kilka minut temu zmigrowałem mikowhy i mfm. Pobawiłem się .htaccessem i  obecnie mfm.com.pl przekierowywany jest tu. Tak zostanie. Przede mną jeszcze przenosiny do USA…

Wśród producentów sprzętu elektronicznego niewiele jest firm, które wzbudzają wokół siebie tak wielki szum medialny jak Apple.
(…)
Wygląda na to, że za produkty Apple’a warto zapłacić trochę więcej.

Blog Grupy Allegro

Tak się zastanawiam czemu służy ten wpis. Trochę mi nie wypada, trochę nie umiem tego skomentować.

Jak pewnie wiecie marzył mi się Mac od czasu dłuższego. Powoli nadchodzi ten dzień. Internet pełen jest plotek (1) o nowej „cegle” spod znaku nadgryzionego jabłka. Przypuszczalnie 14(15) października coś sie objawi. Na to licząc (cena zjedzie?) właśnie wtedy planuję zakup Macbooka bielutkiego i pachnącego kartonikiem.

Uwaga, teraz chwila szczerości. Trochę się boję czy podołam. To jednak inne systemy, inne progamy. Nie skalam MB instalacją windowsa (choć pewnie wirtualną będzie trzeba postawić). Mam nadzieję, że podołam. Adam obiecuje pomoc i wsparcie – dzięki czarny bracie, ale jednak mimo wszystko…

Początki będą z pewnością trudne zważając również na to, że na studiach trzeba sporo programować, a większość programów jednak pisana jest pod windowsa (wiecie, że u nas nikt z wykładowców nie ma – albo przynajmniej  nie nosi – Maca? Dziwne, ale tak jest).

Reasumując: Trudne początki będę opisywał na moim nowym blogu My First Mac. Przy okazji – wie ktoś dlaczego po wstukaniu www.mfm.com.pl URL podmienia mi się na www.mikowhy.pl/new/wordpress ? Znaczy wiem dlaczego, ale jak to zmienić na adres bloga?

Za pomoc dziękuję z góry,

Któż to wie, może są i tacy, którym zdarzyło się zajrzeć na mojego bloga i zauważyć w prawej kolumnie nowy kolorowy obrazek Dnia Blogów (blogowania). Nie pomne już skąd się o nim dowiedziałem fakt jest taki, że miejsce swe mieć będzie dnia 31 sierpnia.

Dlaczego piszę będzie miał miejsce? Bo wpis popełniam wcześniej z opcją publikacji 2008-08-31 o 12:00. Zobaczymy czy się uda.

O co chodzi?

Przez jeden dzień – 31 sierpnia – blogerzy z całego świata publikują notkę polecającą 5 innych blogów, najlepiej gdy są to blogi o innej tematyce, z innej kultury. Tego dnia czytelnicy bloga, będą krążyć po sieci i odkrywać nowe, nieznane blogi ciesząc się z odkrycia nowych ciekaych blogów i blogerów.

Zasady

Znajdź 5 blogów, które Tobie wydają się interesujące.

Powiadom 5 innych blogerów, że zapraszasz ich do zabawy w BlogDay 2008.

Napisz krótki opis polecanych blogów i zamieść link do nich.

Opublikuj wpis w BlogDay (31 sierpnia).

I użyj tagów BlogDay – link:
http://technorati.com/tag/blogday2008 oraz linku do oficjalnej strony BlogDay: http://www.blogday.org

Łatwo powiedzieć (napisać) o tematyce innej niż Twój, trudniej zrobić. No, ale spróbujmy:

1. Zuzanka - tak, tu nie mam najmniejszych wątpliwości. Jest to zdecydowanie mój ulubiony, niebranżowy (pomimo całej branżowatości autorki) blog.
   • Pisane z cudowną lekkością malutkie opowiadana (czy inszej nazwy formy krótkie) Zuzy powalają. Czyta się je z tak ogromną przyjemnością, że człowiek wręcz nie może się doczekać kolejnej ich odsłony – vide tu czy tu.
   • Dodaj do tego zamiłowanie do rzeczy pięknych i kotów (tak, tak – podglądam);
   • Przemieszaj z miłością do tajemniczego TŻeta i Amsterdamu;
   • wymerdaj z przewodnikami śniadaniowymi…
   • i masz ZUZANKĘ
2. Designspotter – to właśnie Zuza rzeczona wrzuciła kiedyś u siebie link do nich. Przezacnie, przewspaniale. Wszystko (większość) piękne, gładkie, cudownie odnajdujące się (choć jeszcze o tym nie wie) w moich domowych wnętrzach. Patrzeć , podziwiać i zaaaaaarabiać. W sumie czytania brak – oglądamy.
3. Kultura na ostro – ano właśnie, Stereo – co jest? Chłopak popełniał o kulturze mądrze i zgrabnie (choć czasami dla takiego Mikusia za mądrze) i zniknął. Niby go widzę, ale nie na blogu. Panie kolego – do pracy dupę w troki zebrać. Nawet o Macbooku kiedyś wspomniał. Kiedyś popełniał też mrocznego. Piękne czasy.
4. Reklama od kuchni – przezacny blog rysunkowy o życiu w agencji reklamowej. Ponoć tak jest. Więcej o blogach rysowanych popełniłem tutaj.
5. OldSchool - a co mi właściwie tam. To mój stary blog (popełniany częściowo z Marcinem) linkujący do „hiciorów” starawych. Paluszki lizać. Szkoda, że sporo YT usunął.

Inni o „Blog Deju”:

• Reklama po korekcie;
• Webbo;
• WebFan;
• MediaFun;
• Wrocław (?);
• RudyBlog;
• Maciej Płoński;

Ale powoli… Ale o co chodzi? Dziś mam zamiar dokonać wpisu „obejmującego”. Cokolwiek to nie miałoby oznaczać, takim właśnie ma się stać. Nie przychodzi mi do głowy inne (nawet nie piszę lepsze) określenie. Wpis ma być obejmujący i już.

Kilka słów tytułem wstępu:

1. zawsze, gdy nie piszę w miniblogu, na początku wpisu wrzucam obrazek 480×100 – tak sobie wymyśliłem i tak robię – wolno mi. Dziś jest tak samo. Można zapytać skąd te bamberskie bałwanki. Można. Gdyby komuś przyszło do głowy takie pytanie odpowiadam. Będzie coś o RSS, a same bałwanki coś w sobie mają. Kolejny raz – wolno mi;
2. Już dawno doszedłem do wniosku, że nie uda mi się zostać Hazanem, którego Mozille zapraszają czy innym Kurasińskim Arturem, który też tam bywa. Nie do końca wiem na czym polega bycie takimi panami wiem jednak, że na chwilę obecną ani wiedzy, ani charyzmy mi do tego nie wystarcza. Nie będę płakać.
3. Poczytny jak Marcin też pewnie nie będę.
4. Co więcej – ZAWSZE coś mi na drodze staje by udać się na Barcamp (mam tam 20m!!!!).
5. Jednak kojarzę z widzenia Kubę, a wszak on też spożywał wspomniane Mozille. To może i mnie gdzieś kiedyś zaproszą?
6. Już słyszę te szydercze głosy z galerii: „znów kluczysz, znów o niczym”. Cicho tam na górze. Nie bluźnić. Zbieram się w sobie. Zbliżam się.



7. O przejściach z czytnikami RSS już pisałem. Pozostałem wierny googlowemu podglądaczowi. Dużo razem czasu spędzamy. Lubimy się.
8. Przechodzimy więc do RSS – „ukradłem” Lanooz obrazek. Mam nadzieję, że mnie nie zabije.
9. Rzeczonego readera naładowałem grubo ponad stoma kanałami i zacząłem się bać. Ogrom informacji, który zaczął na mnie spływać przerósł moje możliwości czytelnicze.
10. Powywalałem sporo feed‘ów. Pod klawiaturowy nóż w pierwszej kolejności poszły anglojęzyczne agregaty. W sumie – pomimo, że jakoś tam daję sobie radę z tym językiem, czytanie angielskich postów „every day” trochę mnie męczy. Ok – rozumiem co autor chciał powiedzieć, ale kilka chwil później widzę to na antywebie i… nie ukrywam… rozumiem jak nie więcej to dokładniej.
11. A pan gugel dał mi stronkę, przed którą się nic nie ukryje. Trendy czy znienawidzone przeze mnie statsy przeczytanych wpisów zaczęły straszyć.
12. „Kurczak” – rzekłem – „Troszkę mija to się z celem”. Nie jestem w stanie być na bieżąco ze wszystkim.



13. Teraz już wiem, że nawet z połową.
14. Powoli doszedłem do około 100 kanałów. Staram się czytać wszystko.
15. Najchętniej czytam Zuzankę. No wiem, to nie ma nic wspólnego z tematyką, którą się zajmuję. Jej poszukiwania Przedmiotów przez duże „Py”, wojaże z okiem rybim są po prostu fajne. Tak dokładnie – fajne. Człowiecze, żeby nie powiedzieć ludzkie.
16. Regularnie też czytam Rafała. I znów ci z góry sie drą: „wszak to już zupełnie inna inność niż Zuza”. A inna. I…? Dlaczego? – bo to łebski facet i kilka rzeczy podpatrzyłem u niego. Bo gdyż ponieważ… jest najwierniejszym chyba czytelnikiem mego bloga (nie mówcie, że to nie ma znaczenia). Rafał – piwo zmrożę dla Ciebie (bo Ty chyba jeszcze nie? ).
17. Ludwika też czytam.
18. Wspominanego yashke też w 100% (tak mi pan gugel mówi) czytuję.
19. Ok. Rozrywkowo też. Obrazki na ten przykład.
20. Jasne, że są też rzeczy zawodowe. No czytam je. Nawet baaardzo mocno. I z angielskiego i z polskiego.
21. A że o appelku czytuję to się domyślacie? Pewnie tak mając na względzie to.
22. Jest jeszcze sporo rzeczy, w których się mocno orientuje, ale generalnie chodzi mi o banał – nie dam rady czytać wszystkiego. Wybieram. Przeglądam. Jestem niekiedy wybiórczy. Jednak trudno – inaczej się nie da.

UPDATE: 13:22

I znów Rafał:

Nie zawsze najwierniejszy oznacza tego, który najczęściej komentuje. Czasami czytam jakieś wpisy, ale po prostu nie mogę wymyślić komentarza.

Całkowita racja – nie napisałem tego, ale dokładnie tak samo uważam. I tu wielki SZACUN dla mej najwierniejszej czytelniczki – mamo – pozdrawiam

]]> http://mikowhy.pl/2008/05/wywalam-techcrunch-zostawiam-ravsite/feed/ 6 http://mikowhy.pl/2008/04/a-ktoz-mi-zabroni/ http://mikowhy.pl/2008/04/a-ktoz-mi-zabroni/#comments Tue, 22 Apr 2008 14:59:05 +0000 mikowhy http://www.mikowhy.pl/?p=128

Pisanie bloga, takiego swojego własnego ma jedną (przynajmniej) niezaprzeczalną zaletę. Gdy w końcu uda się człowiekowi wykupić serwer, zainstalować WP czy inne cudo, poustawiać to jakoś, poceesować, powiedzieć kilku znajomym, że takowego bloga się posiada, można usiąść z przysłowiową szklanicą burbona, grubaśne, kancerogenne cygaro dumy zapalić i…

Ano właśnie – nic nie trzeba. Oczywiście blog – przynajmniej ten który chce być czytany, chce mieć przyjaciół i w riderze google wielu znajomych posiadać – powinien traktować o rzeczach ważkich, a jak nie ważkich to przynajmniej w sposób ciekawy to czynić o inszych inszościach.

Co więcej?

Otóż koniecznie powinien być updatowany, notki różniste (ale koniecznie ciekawe i „słuszne”) zawierać. Autor rzeczonego wiedzieć o swej działce winien wszystko, a – coby na nieuka nie wyjść – w 38 innych dziedzinach zorientowanie jego i obycie wysokim być powinno.

„A ja Wam powiem, ja Wam powiem wszystko ch…”

Coby rozśpiewanego neurologa zacytować.

Nie ukrywam, że jakoś nie planowałem dziś wielkiego blogowania. Co więcej – nic nie chciałem pisać. Jednak jak człowiek sobie po Sieci spaceruje to natyka się na rożne różności. A jak rzeczone znajdują się na jednej z bardziej popularnych stronek(pewnie słyszeliście), której używa się sporawo, to jednak do głowy się owe wbijają.

Większość (początkowo chciałem napisać wszyscy) znają googlową akcję „doodle„:

Jej centralny „punkt” czyli Dennis Hwang przy każdej nadarzającej się okazji zamienia logo google w cosia (o tym chyba zapomniał – strony błędów). Dziś przypomniał nam o „Dniu Ziemi„.

No dobra, ale w sumie nie o tym.

Jak rzekłem, blogownicy nic nie muszą. Mogą na blog wrzucać dziennie notek kilkanaście, ale nie muszą. Mogą pisać codziennie, ale nie muszą. Mogą pisać o wąskim, wyspecjalizowanym zagadnieniu, ale nie muszą. Mogą być blogosferowo poprawni, ale nie muszą.

Tak się szczęśliwie składa, że ma skromna osoba należy właśnie do tego kręgu. Mogę pisać, ale nie muszę. Oczywiście nie obrażę się jak komuś się mój blog spodoba, nie będzie mi smutno gdy logi wskażą, że niekiedy ktoś tu bywa. Pewnie właśnie dlatego od dłuższego czasu nic nie pisałem. Nie musiałem.

Więc o co chodzi?

Otóż dziś uskutecznię blogowe oczyszczenie. Takie przemyśleń wylewanie.

Dlaczego? – otóż między innymi dlatego, że mogę.

1. ciężko uskutecznić mi dziś jakiś wpis tematyczny, techniczny czy… na nieważne jaki – jak zwał tak zwał. Jak pewnie widzicie WIOSNA ot i dlaczego…
   
2. prasówkę popełniając przeczytałem o fajnym podglądaczu blipowych obrazków: Blipogaleria. Jak na razie nie udało mi się jeszcze wrzucić galerii do mojego blipa – dostaję info , że źle zamykam znaczniki. Dziwne zważając na to, że wstawiam img w diva. Będę jeszcze dumał.
   
3. strasznie wolno działa mi dziś komp – masakra;
4. Czara znalazł ciekawo-śmieszny post i wrzucił go na blipa. Jak później obaczyłem, na flakerze (tam przynajmniej widziałem) często i gęsto komentowany. Czyżby wypływ komentarzy poza blog o czym swego czasu pisał Marcin był faktem?
5. jak strasznie wolno działa mi komp!!!!!!!!!
6. popieram akcję linkujmy. Uważam, że ułatwia ona bardzo poruszanie się po Sieci, co więcej – mam wrażenie, że posty z linkami stają się strawniejsze dla czytelników;
7. pisanie myśli w punktach jest fajniejsze niż tworzenie całych wielkich rozbudowanych i spójnych postów. W sumie może nie fajniejsze, ale łatwiejsze. Unikam sytuacji, że więcej czasu spędzam nad obróbką obrazka w GIMPie etc. Rafał - zgadzam się;
8. plotkowanie o mikrocelebrytach chyba umarło. Pomimo wsparcia (nie wiemy jakiego dokładnie) gazety, mikroplotek chyba nie dał rady;
9. sprzedający strzeżcie się, musicie mieć aktualnego fona. IMHO mądre choć może być upierdliwe. W skrócie chodzi o to, że eBay może opóźnić wystawienie aukcji tym sprzedawcom, z którym nie uda się nawiązać połączenia telefonicznego celem weryfikacji użytkownika (wtedy gdy korzystają z komputera „niegłównego”). Polski eBay już wprowadził zmiany. Wszystko będzie działać w oparciu o LSO, więc jeżeli ktoś z Was sporo sprzedaje i chce się przekonać jak to działa niech wyczyści LSO, ciasteczka (ewentualnie pójdzie na innego IPa) i spróbuje wystawić aukcje;
10. dlaczego pisałem o google? – bo mają (mieli) zielone wiosenne logo, a ja wiosnę lubię;
11. Last.fm miał energetyczny zawał – ale już śmiga;
12. ciągle nie mogę zdecydować się na tapetę:
    vs.
    
13. Pełen i niezmienny szacun dla Stereoboy‘a za KNO. Jestem pełen podziwu dla Twojej wiedzy i pasji. Tak trzymać. Zawsze czytam!!!
14. reklama to nie mój świat. Nie znam się na tym nic, a nic. Na zjadaczu reklam Erieny i mediafunie kończy się moje aktywne uczestnictwo w świecie reklamowym. Niemniej jednak polecam Reklamę od kuchni – to chyba rzeczywistość agencji. Mylę się?
15. wybieram się na „Internet Płaszczyzną Globalizacji Handlu„. Myślę, że może być ciekawie.
16. chyba będę pisał w punktach (ale nie wypunktowując kropami – Marcin – jeno liczbami). Jakoś lepiej mi się pisze…
    

]]> http://mikowhy.pl/2008/04/a-ktoz-mi-zabroni/feed/ 4 http://mikowhy.pl/2008/03/25-silaczy/ http://mikowhy.pl/2008/03/25-silaczy/#comments Thu, 27 Mar 2008 10:49:50 +0000 mikowhy http://www.mikowhy.pl/?p=108

W pewnej reklamie śpiewano kiedyś, że każdy ma swoją owocową gumę rozpuszczalną o smaku przeróżnym co skłoniło podmiot liryczny owej reklamy do wejścia w posiadanie takowej również.

Jest w tym pewna analogia do naszych blogów. Z całym szacunkiem dla wszystkich to czytających – nikt z nas nie był pierwszy. Każdy kiedyś blog zobaczył i dopiero potem pomyślał o swoim i jeszcze później takowego popełnił.

Dla mnie blogowanie nieodzownie nosi znamiona współczesnego pisania „do szuflady”. Wygląda to mniej więcej jak wierszy pisanie w latach młodzieńczych. Któż krócej lub dłużej tego nie próbował. Oczywiście pisało się do sławetnej szuflady w akcie buntu i sprzeciwu przeciw wszystkiemu, buntowało się, krzyczało i drapało gdy ktoś tę intelektualną szufladę rozdziewiczał, jednak gdy się spodobało większość płonęła rumieńcem i pod nosem się uśmiechała.

Jasne, że czasy się „trochę” zmieniły.

Dorośliśmy. Piszemy dużo i o wszystkim. Komentujemy w miejscach różnych. Blogi przestają być zapiskiem przeżyć miłosnych. Z dnia na dzień stają się coraz częściej miejscem gdzie szukamy fachowych informacji. Coraz częściej stają się miejscem na którym jego autor zarabia.

Ostatnio sprawę tę poruszył Paweł na swoim Polskim Blogerze.

Części internatów zarabianie na blogowaniu wydaje się nieetyczne a przynajmniej nie fair w stosunku do czytelników. Blogi nadal jeszcze są postrzegane jako amatorska strona prowadzona dla przysłowiowego „funu”. Jednak przeszły one pewną metamorfozę (a miejmy nadzieję – to nie koniec) i już nie wszystkie spełniają kryterium osobistego, amatorskiego pamiętnika internetowego.

Komentowano ten wpis sporawo.

Czy nam się to podoba czy nie takie są realia. Nie ma co płakać. Takie czasy. I chyba jednak należy się z tego cieszyć. Wszak blogowanie to nie czynność, którą popełniamy w przerwie na śniadanie czy podczas porannego tłoczenia się w autobusie.

Do takowych wynurzeń skłoniła mnie dzisiejsza poranna prasówka.

24/7 Wall St zamieścił zestawienie 25 najcenniejszych blogów. Pokazuje ono, że blogowanie to może być jednak dobry i opłacalny biznes. Jak wcześniej – to dobrze.

Wśród wspomnianych potentatów czołowe miejsca przypadły (jako, że nie czytuję części z nich – przyznaję się, w linkowaniu opierałem się na podpowiedziach googla – jeżeli jakieś są błędne liczę na Waszą pomoc):

1. Gawker Media: $150 Million;
2. MacRumors: $85 Million;
3. HuffingtonPost: $70 Million;
4. PerezHilton: $48 Million;
5. TechCrunch: $36 Million;
6. ArsTechnica: $15 Million;
7. SeekingAlpha: $15 Million;
8. Drudge Report: $10 Million;
9. Mashable: $10 Million;
10. GigaOm: $8.4 Million;

Kwoty zacne. Oczywiście nie są to już blogi gdzie artykuły dzielnie skrobie jakiś jeden zapaleniec. To prawdziwe „biznesy”, może nie jak google, czy facebook, ale z pewnością dochodowe i cenione.

I jeszcze jedno. Tutaj, 50 najpotężniejszych blogowych dokonań. Patrzcie TechCrunch się powtarza... Więc co – do zobaczenia w przyszłorocznym zestawieniu?

Poranne śledzenie RSSów zastąpiło u mnie zupełnie aktywność gazetowego czytelnictwa. Nie ukrywam, że dzienników nie nabywam. Zawsze można to sobie przedstawić jako dbanie o środowisko, o lasy etc. Jak zwał tak zwał.

Jak wyczytałem u Kupy Filipowskiego i Grzegorza wczoraj (12 – 03 – tak???) pewnie w Warszawie odbyła się konferencja poświęcona googlowym mapom Polski. Nie będę pisał o samych prezentacjach gdyż mnie tam po prostu nie było (polecam wspomniane strony) pozwolę sobie jedynie spłodzić kilka słów na temat…

…wspomnianego przez „mych” szanownych kolegów serwisu Gdzie jest dziecko?

Nie ukrywam, że mnie ociupinkę zmroziło:

Drodzy Rodzice,Firma Locon Sp. z o.o. przekazuje Wam usługę „Gdzie Jest Dziecko” umożliwiającą lokalizację Waszych Dzieci za pomocą posiadanych przez nie telefonów komórkowych. Od dziś, bez żadnych dodatkowych urządzeń, będziecie w każdej chwili wiedzieć gdzie znajdują się Wasze Dzieci.

Jak na razie jeszcze potrafię zaakceptować, czytam dalej:

Usługa adresowana jest do wszystkich, którzy chcieliby uzyskać informację o miejscu przebywania ich najbliższych czy przyjaciół (…) Kolejność działań, aby móc korzystać z usługi GJD jest następująca:
- osoba pragnąca lokalizować DZIECI rejestruje się w serwisie www.gdziejestdziecko.pl, podając swoje dane i nr telefonu.
- osoba, która ma być lokalizowana jako DZIECKO musi wysłać dwa SMSy wyrażając zgodę na lokalizację przez konkretnego RODZICA.

Już nawet jakoś tak sugerują tym CAPS Lockiem. Nic tylko podprowadzić komuś telefon na moment i wysłać 2 SMSy

Więc dlaczego TOPR nie może się doprosić od operatorów sieci komórkowych pomocy podczas poszukiwań?

UPDATE: 14-03-2008

Wpadłem na taką stronkę lokalizacja.info

usługi typu znajdź bankomat są zazwyczaj dostępne dla wszystkich użytkowników, tak w przypadku usługi Gdzie jest dziecko? – mogą z niej korzystać tylko posiadacze Pakietu Domowego w Orange. W ramach tej usługi rodzic może sprawdzić, gdzie obecnie przebywa jego dziecko, jednakże należy sobie przede wszystkim zdawać sprawę z dokładności lokalizacji i umiejętnie otrzymane informacje interpretować. Ze względu na gęstość BTS`ów, z których otrzymywana jest informacja o położeniu, może być ona różna. I tak ocenia się, że w centrach miast dokładność lokalizacji waha się w przedziale od 20, 30m do ok 150m, na obrzeżach miast błąd lokalizacyjny może wynosić ok. 400-500m, a na obszarach pozamiejskich, czy nisko-zurbanizowanych nawet do 1-2km. Zatem szczególnie jeśli chodzi o informację dotyczącą dzieci, należy rozsądnie podchodzić do jej interpretacji. Zazwyczaj w wiadomości zwrotnej od operatora otrzymujemy kwadrat ulic, w promieniu których znajduje się lokalizowany użytkownik. I tak jeżeli dziecko miało przebywać u babci, która mieszka przy ulicy Marszałkowskiej, a w odpowiedzi otrzymaliśmy kwadrat ulic – Marszałkowska, Al. Jerozolimskie, Widok i np. Bracka, to należy uznać, że dziecko jest tam gdzie być powinno. Oczywiście 100 procentownej pewności nam to nie daje, jednakże na tyle pozwala technologia.